عصر پژمردن گلدون                                                         چترای سیاه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه                                                       وعده هاش همه دروغه

آسموناش پر دوده                                                           قلب عاشقاش کبود

چشما خونه سواله                                                            مهربون شدن محاله

نه برای عشق میلی                                                           نه کسی به فکر لیلی

کاش تو قحطی شقایق                                                     منو تو سوار قایق

بزنیم دل و به دریا                                                            منو تو تنهای تنها

اونقدر بریم که ساحل                                                       از من و تو بشه غافل

قایق و باهم میرونیم                                                       اونجا تا ابد می مونیم

جایی که نه آسمونش                                                       نه صدای مردمونش

                                         مثل اینجا آهنی نیست

پس ببین یادت بمونه                                                      کسی هم ابنو ندونه

زنده بودی اگه فردا                                                           وعده ما لبه دریا